فقط بهت میگم سلام

بدون که همیشه .........

کاش لایق دوستیت باشم

کاشکی دیوانه بودم تا دلم غمگین نمیشد

یا چنین بر دوش صبرم بار غم سنگین نمیشد

.

.

چرا همیشه باید دل آدم گرفته باشه؟

چگونه باور کنم که عزیزترینم،

عزیزترینش را از دست داد............

خدایا چرا......................................

به یکباره همه امید کسی نامید شود.......................

امشب پدر یکی از عزیزترین کسانم درگذشت.....................

آخر ای روزگار تو هم دیواری از دیوار ما کوتاه تر پیدا نکردی...................

تو هم نمیتوانی چند صباحی خوشی ما را ببینی.لعنت به تو.....................

بغض گلویم را می فشارد،خیلی سخت است آدم مصیبت عزیزی را ببیند

وکاری از دستش برنیاید...........

چه کنم،چه بگویم که دردت را تسکین دهم.................

میدانم که هیچ تسکینی به این دردت نیست.....................

چگونه باور کنم؟

خیلی سخت است،خیلی سخت است باور این که برادرم یتیم شده است.

عجب روزگاره بی رحمی است.مردی که تمام زندگی فرزندش است درمدت

۵ دقیقه میرود و خاطراتش هستند که تا ابد می مانند...............

جایی  خواندم که نوشته بود:

لحظه ها گذرا و خاطرات ماندگارند.،حاظرم همه هستی ام را بدهم تا

لحظه ها ماندگار و خاطرات گذرا شوند.........................

امشب شب بدی برای ما بود،هر چند یکهزارم زجری که دوستم کشید

را نکشیدم.ولی خیلی سخت است تمام زندگی ات به یک باره تبدیل به

خاطره شود..................

هنوز باورم نشده.فکر میکنم این هم یک شوخی است.ولی افسوس که

این روزگار با کسی شوخی ندارد...................

برادرم بدان که تا پایان عمر با توام و فقدان پدر گرامیت را به تو و خانواده

محترمت تسلیت میگویم..................

چه صدف‌ها كه به درياي وجود

سينه‌هاشان ز گهر خالي بود!

ننگ نشناخته از بي‌هنري

شرم ناكرده از اين بي‌گهري

سوي هر درگهشان روي نياز

همه جا سينه گشايند به ناز...

زندگي – دشمن ديرينة من-

چنگ انداخته در سينة من

روز و شب با من دارد سر جنگ

هر نفس از صدف سينة تنگ

دامن افشان گهر آورده به چنگ

وان گهرها... همه كوبيده به سنگ!

ما لحظه ها را ميگذرانديم تا به خوشبختي برسيم افسوس خوشبختي همان لحظه ها بود که ميگذرانديم

جای پایش روی دل جا مانده بود

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا میگرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودم

سر رهگذار تو جا میگرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هر جا که بودم

مرا می شکستسی

مرا می شکستی

(فریدون مشیری) 

دوستی مثل ایستادن روی سیمان خیسه،

هر چی بیشتر بمونی رفتنت

 مشکل تره و اگر رفتی

 جای پات واسه همیشه میمونه.

پس بهتره این جای

 پا یک خاطره خوب باشه

ای بخشنده ترین مرا ببخش که دیر تو را پیدا کردم مرا ببخش که نور تو را

 در دلم خاموش کردم مرا ببخش که با بازی ها و بازیچه ها تو را فراموش

 کردم تو را از خانه دل بیرون راندم مرا ببخش که پرواز نکردم که

پرشکسته بودم .

چرا آدم وقتی به آرزوهاش میرسه که دیگه دیر شده؟

کاش یکمی دل و جرات داشتم...

کاش در دنيا ۳ چیز نبود : ۱-عشق  ۲-غرور ۳-دروغ

 بگويد!!

می دانم روزی با تن خسته و خیس

سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهای چشمم فرود میایی

و من تو را در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود

و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم