فقط بهت میگم سلام

بدون که همیشه .........

کاش لایق دوستیت باشم

کاشکی دیوانه بودم تا دلم غمگین نمیشد

یا چنین بر دوش صبرم بار غم سنگین نمیشد

.

.

چرا همیشه باید دل آدم گرفته باشه؟

چگونه باور کنم که عزیزترینم،

عزیزترینش را از دست داد............

خدایا چرا......................................

به یکباره همه امید کسی نامید شود.......................

امشب پدر یکی از عزیزترین کسانم درگذشت.....................

آخر ای روزگار تو هم دیواری از دیوار ما کوتاه تر پیدا نکردی...................

تو هم نمیتوانی چند صباحی خوشی ما را ببینی.لعنت به تو.....................

بغض گلویم را می فشارد،خیلی سخت است آدم مصیبت عزیزی را ببیند

وکاری از دستش برنیاید...........

چه کنم،چه بگویم که دردت را تسکین دهم.................

میدانم که هیچ تسکینی به این دردت نیست.....................

چگونه باور کنم؟

خیلی سخت است،خیلی سخت است باور این که برادرم یتیم شده است.

عجب روزگاره بی رحمی است.مردی که تمام زندگی فرزندش است درمدت

۵ دقیقه میرود و خاطراتش هستند که تا ابد می مانند...............

جایی  خواندم که نوشته بود:

لحظه ها گذرا و خاطرات ماندگارند.،حاظرم همه هستی ام را بدهم تا

لحظه ها ماندگار و خاطرات گذرا شوند.........................

امشب شب بدی برای ما بود،هر چند یکهزارم زجری که دوستم کشید

را نکشیدم.ولی خیلی سخت است تمام زندگی ات به یک باره تبدیل به

خاطره شود..................

هنوز باورم نشده.فکر میکنم این هم یک شوخی است.ولی افسوس که

این روزگار با کسی شوخی ندارد...................

برادرم بدان که تا پایان عمر با توام و فقدان پدر گرامیت را به تو و خانواده

محترمت تسلیت میگویم..................

چه صدف‌ها كه به درياي وجود

سينه‌هاشان ز گهر خالي بود!

ننگ نشناخته از بي‌هنري

شرم ناكرده از اين بي‌گهري

سوي هر درگهشان روي نياز

همه جا سينه گشايند به ناز...

زندگي – دشمن ديرينة من-

چنگ انداخته در سينة من

روز و شب با من دارد سر جنگ

هر نفس از صدف سينة تنگ

دامن افشان گهر آورده به چنگ

وان گهرها... همه كوبيده به سنگ!

ما لحظه ها را ميگذرانديم تا به خوشبختي برسيم افسوس خوشبختي همان لحظه ها بود که ميگذرانديم

جای پایش روی دل جا مانده بود

اگر ماه بودم به هر جا که بودم

سراغ تو را از خدا میگرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودم

سر رهگذار تو جا میگرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هر جا که بودم

مرا می شکستسی

مرا می شکستی

(فریدون مشیری) 

دوستی مثل ایستادن روی سیمان خیسه،

هر چی بیشتر بمونی رفتنت

 مشکل تره و اگر رفتی

 جای پات واسه همیشه میمونه.

پس بهتره این جای

 پا یک خاطره خوب باشه

ای بخشنده ترین مرا ببخش که دیر تو را پیدا کردم مرا ببخش که نور تو را

 در دلم خاموش کردم مرا ببخش که با بازی ها و بازیچه ها تو را فراموش

 کردم تو را از خانه دل بیرون راندم مرا ببخش که پرواز نکردم که

پرشکسته بودم .

چرا آدم وقتی به آرزوهاش میرسه که دیگه دیر شده؟

کاش یکمی دل و جرات داشتم...

کاش در دنيا ۳ چیز نبود : ۱-عشق  ۲-غرور ۳-دروغ

 بگويد!!

می دانم روزی با تن خسته و خیس

سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهای چشمم فرود میایی

و من تو را در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود

و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم

یک روز عشقت را دزدیدم

و برای اینکه جای مطمئنی داشته باشد

آن را در قلبم پنهان کردم.

غافل از اینکه روزی برای پس گرفتن آن

قلبم را خواهی شکست.

بگو با من

در این شب های دورادور و بی پایان

که تنهایم

به دنبال کسی هستم

که شمع کوچک تنهائیم را نور بخشاید

و دستم را بگیرد

تا از این گرداب پر اندوه

بیرونم کشاند

نه پای رفتنی دارم

نه روی ماندنی اینجا

به امید صدائی مانده ام

از سینه ای خاموش

که می دانم زمانی قصه شیرین عشقم را

به گوش این جهان

فریاد خواهد کرد

نفهمیدی که اخر عشق ورزیدن

درون حجم یک واژه نمی گنجد

و عاشق بودن و عاشق از این دنیا برون رفتن

دلی دریائی و آزاده می خواهد

شبی آخر

چراغ گرد سوز خانه من هم

به سردی می گراید

اه اخر ای خداوند محبتها

بگو با من...

کدامین شب کسی از راه می آید

که چشمانش پناهی بر

نگاه بی سرو سامان من باشد

بگو با من خداوندا

آرزوی خورشید کافی برای تو میکنم که افکارت را روشن نگاه دارد بدون توجه به اینکه روز چقدر تیره است. آرزوی باران کافی برای تو میکنم که زیبایی بیشتری به روز آفتابیت بدهد. آرزوی شادی کافی برای تو میکنم که روحت را زنده و ابدی نگاه دارد. آرزوی رنج کافی برای تو میکنم که کوچکترین خوشی ها به بزرگترینها تبدیل شوند. آرزوی بدست آوردن کافی برای تو میکنم که با هرچه می خواهی راضی باشی. آرزوی از دست دادن کافی برای تو میکنم تا بخاطر هر آنچه داری شکرگزار باش 

فرُّخ آن روز که از این قفس آزاد شوم

 از غم دوری دلدار رَهَم، شاد شوم

سر نهم بر قدم دوست به خلوتگه عشق

 لب نهم بر لب شیرین تو، فرهاد شوم

 طی کنم راه خرابات و به پیری برسم

 از دم پیر خرابات، دل آباد شوم

 یاد روزی که به خلوتگه عشاق روم

 طرب انگیز و طرب خیز و طرب زاد شوم

نه به میخانه مرا راه، نه در مسجد جا

 یار را گو! سببی ساز که ارشاد شوم

ای صاحب و دانای نگاهها، لبخندها و اشکها، آیینه ی دل ما را با آفتاب نگاهت روشن گردان و بر سینه های پر درد ما جویبار عشق و ایمان را جاری ساز تا دل خویش را به امید تبسم تو مصفّا گردانیم و فرهاد جانمان را به ناز نگاه تو، شیرین نماییم.

از خدا خواستم...

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد

خدا گفت: نه
رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکش.

از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد

خدا گفت: نه
شکيبايي زاده رنج و سختي است.
شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است.

از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد

خدا گفت: نه
من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري

از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد

خدا گفت: نه
رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند.

از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد

خدا گفت: نه
بايسته آن است که تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوي

من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم

و باز گفت: نه
من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري.

از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست

بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند

و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم

زنده بودن را در پناه زندگی دوست دارم زیرا مهم نیست چقدر زنده بمانم بلکه مهم این است که چگونه زندگی کنم

با رویای زندگی متولدمی شوم .به احترام زندگی زنده می مانم و نفس می کشم و به امید دیگر افیون مرگ را سر می کشم و

می میرم زیرا: زنده ماندن تنها در کنار زندگی خوش است

هر وقت دل کسی را شکستی روی دیوار میخی بکوب تا ببینی که چقدر دل شکسته ای .هر وقت دلشان را بدست آوردی میخی را از روی دیوار بکن تا ببینی که چقدر دل به دست آوردی

                                     اما چه فایده که جای میخها روی دیوار میماند

 چشم وقتی زیباست که پر از اشک باشد اشک وقتی زیباست که پر از عشق باشد عشق وقتی زیباست که برای تو باشد

غم عشق تواز روز ازل بود به هر بیت دو بیتی و غزل بود از آن روزی که ما را آفریدند درون خونمان عشق تو حل بود

آمدی دیوانه ام کردی و رفتی بی وفا

باغمت هم خانه ام کردی و رفتی بی وفا

مثل شمعی بودی و با یاد خود ای نازنین

تا ابد پروانه ام کردی و رفتی بی وفا

بین صدها دلبر خوشرو اگر تنها شدم

بین شان دردانه ام کردی و رفتی بی وفا

خانه ام تاریک بود و با عبوری بی صدا

شور در کاشانه ام کردی و رفتی بی وفا

رفتنت سنگین غمی باشد شکستی شانه ام

بار غم بر شانه ام کردی و رفتی بی وفا

نه مرگ آنقدر ترسناک است نه زندگی آنقدر شیرین که انسان بخواهد

بخاطر آن شرافتش را از دست بدهد....

     میروم خسته وافسرده وزار

             سوی منزلگه ویرانه خویش 

               به خدا میبرم از شهر شما

        دل شوریده و دیوانه خویش

   میبرم تا که در آن نقطه دور

.شستشویشدهم از رنگ گناه

       شستشویش دهم ازلکه عشق

وقتي كه گريه كرديم گفتن:بچه اي! وقتي خنديديم گفتن :ديوونه اي! وقتي جدي بوديم گفتن:مغرور! وقتي شوخي كرديم گفتن:سنگين باش!وقتي حرف زديم گفتن:پر حرف! وقتي ساكت شديم گفتن عاشقي؟؟؟حالا هم كه عاشقيم ميگن دوستت نداريم

اينگونه باش: شاد اما دلسوز ساده اما زيبا مصمم اما بي خيال متواضع اما سربلند مهربان اما جدي سبز اما بي ريا عاشق اما عاقل

ماه،خورشیدوتو....

اولی رو واسه شبم می خوام،دومی را واسه روزم

و ترا.........ترا برای تک تک لحظه های زندگیم می خوام!!!

در صبح اشنائي شيرينمان ترا

گفتم که مرد عشق،نئي،باورت نبود

در اين غروب تلخ جدائي،هنوز هم

ميخواهمت چو روز نخستين،ولي چه سود!

ميخواستي براي سوگندهاي خويش

در بزم عشق بر سر من جام نشکني

مي خواستي به پاس صفاي سرشک من

اين گونه دلشکسته به خاکم نيفکني

پنداشتي که کوره سوزان من

دوراز نگاه گرم تو خاموش ميشود؟.

پنداشتي که ياد تو اين ياد دلنواز

در تنگناي سينه فراموش ميشود؟

تو رفته اي که بي من،تنها سفرکني

من مانده ام که بي تو،شبها سحر کنم

تو رفته اي که عشق من از سربه در کني

من مانده ام که عشق تو را تاج سرکنم....!!!!!!

                                                      (فریدون مشیری)

خودم عهد بستم بارديگرکه تورا ديدم،بگويم ازتودلگيرم ولي بازتورا ديدم و گفتم: بي توميميرم

بیچاره گی ما انسانهااین است که وقتی سر عقل میایم که دیگر زمان رفتن است

سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است .

در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست .

حيله پنهانيست .

گر شبي از سر غم آه كني .

آب شو، « آه » مگو .

گفته ام با دل خويش:

« خويش » در راه نفاق ـ

« دوست » در كار فريب ـ

« آشنا » بيگانه

با دل گفتم: به عالم کون و فساد

تاچند خورم غم؟تنم از پا افتاد

دل گفت:تونزدیک به مرگی چه غم است

بیچاره کسی که این دم از مادر زاد